Media: Biobrandstoffen en de stijgende prijs van bier

In februari en maart verschenen voor de bierdrinker alarmerende berichten in de pers. Liefhebbers van het gerstenat zullen de prijs van hun favoriete drank de komende jaren sterk zien stijgen. Het Financieele Dagblad bracht op 5 maart onder de kop Biobrandstof verdringt bier een artikel over dit onderwerp naar aanleiding van de aankondiging van alcoholproducent Nedalco om voor 150 miljoen euro een biobrandstoffabriek in het Zeeuwse Sas van Gent te gaan bouwen. Deze onderneming kan daarmee haar productiecapaciteit voor alcohol verdubbelen. Niet om de traditionele afzetmarkten, de cosmetische en chemische industrie, de brouwerijen en distilleerderijen van grondstoffen te voorzien, maar om te profiteren van de groeiende vraag naar biobrandstof, in dit geval bio-ethanol. De oorzaak is overheidsbeleid. Er moet namelijk steeds meer bio-ethanol aan normale benzine worden toegevoegd. Het percentage zal de komende jaren snel groeien, volgens Europese richtlijnen tot 5,75 procent in 2010.

Nedalco investeert niet in traditionele productiemethoden, waarbij voedselgewassen als maïs, koolzaad of suikerbieten worden verwerkt tot biodiesel of bio-ethanol, maar in de tweede generatie biobrandstoffen, waarvoor producenten gebruik maken van organisch afval, in dit geval tarweresten. Deze generatie geldt als veelbelovend, omdat de productie niet ten koste gaat van het verbouwen van voedsel. Dit heeft twee voordelen: de voedselvoorziening voor de almaar groeiende wereldbevolking wordt niet benadeeld en de milieubalans is ook gunstiger, aangezien er geen bestaande landbouwarealen hoeven te worden ingezet, die ook zonder biobrandstofproductie kooldioxide uit de lucht halen. De overheid heeft daarom een forse subsidiepot gereserveerd voor technologische innovaties die de grootschalige productie van biobrandstoffen dichterbij brengen. De bierbrouwers en jeneverstokers hebben echter het nakijken, doordat de schaarse hoeveelheden alcohol gemakkelijker hun weg vinden naar de gesubsidieerde biobrandstoffensector dan naar de traditionele afnemers, die immers op eigen kracht moeten overleven.

De innovatie die aan de basis ligt van de plannen van Nedalco, is een uitvinding van de Technische Universiteit Delft: supergist. Deze zou zo krachtig zijn dat de productie van biobrandstoffen uit grondstoffen zoals papier, houtsnippers en gras commercieel aantrekkelijk wordt. In de Volkskrant van 1 maart verscheen er een enthousiast artikel over onder de beeldrijke kop: De heilige graal zit in een anoniem potje. Hoogleraar Jack Pronk is vol optimisme over het potentieel van zijn geheime recept. Hij toont de gist 'glunderend' aan de verslaggever, een wit goedje in een glazen potje, en maakt zelfs een vergelijking met de maanvluchten: 'weinig mensen geloofden toen dat aan het einde van het decennium de eerste mens een stap op de maan zou zetten. Maar het is de VS wel gelukt.'

De brouwers merken overigens ook zonder deze innovaties al dat de markt voor biobrandstoffen de wind mee heeft. In de Telegraaf van 22 februari klaagt de financiële man van Heineken, René Hooft Graafland, hierover. 'Overheden hebben geroepen om biobrandstoffen te gaan gebruiken, maar ze hebben er niet bij stilgestaan wat de consequenties zijn voor de voedings- en drankenindustrie.' Die moet namelijk meer betalen voor de grondstoffen, doordat de boer bij de producenten van biobrandstoffen meer krijgt voor zijn gewassen. Conclusie: het bier wordt duurder.